DUA
19/12/2008 ·
GÖZ YAŞI MEŞALELERİ
19/12/2008 ·
,
Dogruluk,ahde vefa,va,de sadakat,şevkat,Acizin hakkını ilaya samimi gayret, Enufak şeyle kanaat çoga kudret varken Yine ifrat ile vermek,veren eller darken Kimsenin ırzına namusuna yan bakmayarak,Yedi kat evlerin evladını kardeş tanımak Öleceksin,denilen noktada merdane sebat Yeri gelsin gülerek ,oynayarak terki hayat M .AKİF ERSOY
ÇOCUKLARIMIZ
19/12/2008 ·
BUNLARDAN BENDEN İNŞAALLAH..
ALEMLERİN RAHMETİ ÖYLE BUYURDULAR,HİÇ BİR BABA ,ÇOCUGUNA GÜZEL EDEPTEN DAHA ÜSTÜN BİRŞEY BAGIŞLAYAMAZ
KADİR GECESİ
26/9/2008 ·
Kur'an-ı Kerim'in 97. suresi olan Kadir Suresi'nde Cenab-ı Hak, bu mübarek gecenin kıymet ve faziletini şöyle beyan buyurmaktadır:
"Biz onu (Kur'an'ı) Kadir gecesinde indirdik. Kadir gecesinin ne olduğunu sen bilir misin? Kadir Gecesi bin aydan hayırlıdır. O gecede, Rablerinin izniyle melekler ve Ruh (Cebrail), her iş için iner dururlar. O gece, esenlik doludur. Tâ fecrin doğuşuna kadar."
Resul-i Ekrem (sallallâhu aleyhi ve sellem) Efendimiz buyuruyor:
"Kim Kadir Gecesi'nde inanarak, ihlas ile o geceyi ibadetle geçirirse, geçmiş günahları bağışlanır."
"Kadir Gecesi yatsı namazında cemaatte hazır bulunan, ondan nasibini almıştır."
Hazreti Aişe validemiz (ra) şöyle diyor:
- Dedim ki: Ya Resullullah, Kadir Gecesi'ni bilirsem onda ne şekilde dua edeyim? Şöyle buyurdu:
- Allahümme inneke afüvvün kerîmün tuhibbül afve fa'fü annî. (Allah'ım sen affedicisin, affı seversin, beni affeyle.)
Bin Aydan Hayırlı Bir Gece[1]
Bu gecede kaderin bir çeşit istinsahı yapıldığı anlaşılıyor. Yani İmam-ı Mübîn'den, Kitâb-ı Mübîn'e istinsahı. Nazarı oraya ulaşanlar, kaderin bu kısmına da muttali olabilirler. Efendimiz'in (sallallâhu aleyhi ve sellem) Mi'raç'ta seslerini duyduğu kalemler de bunlar olsa gerek...
Meselenin diğer bir yüzü de, Kadir Gecesi "kadr"den gelir. Yani o gece bir kadirşinaslık rûh ve manası nümayandır. Öyle ise o gecenin kadrini bilin ki, kadriniz bilinsin. Ayrıca Allah'ın (cc) fevkalâdeden atâsının verildiği şeyler de olabilir bu gecede. Tıpkı ulûfe gibi...
Bu gece, bin aydan hayırlı olmasına gelince bu kesretten kinayedir ve herkes için de söz konusu değildir. Belki her geceyi Kadir bilenler içindir. Evet sanki o, her geceyi ihyâ etmiş de, bu gecede bardağı taşıran rahmet damlayıvermiş... Derken kul, damla ile deryaya ermiş... Gizli olmasında da ayrı bir sır vardır. Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem) onu önce biliyordu, sonra unutturuldu. Ta ki, ihyâ edilsin. Sadece bu geceyi ihyâ eden de belki hissemend olabilir ama her geceyi Kadir bilip ihyâ edenin nasipdar olacağından şüphe yoktur.
Kadir Gecesi Her Gecede Aranmalı[2]
Mü'min, her geceyi, her günü, Cenâb-ı Hakk'ın maiyetine ermiş bir ihsan şuuruyla çok iyi değerlendirmeli. Aslında mübarek günler ve geceler de bu tür insanlar için bir şey ifade eder. Yoksa tembel tembel yatıp birkaç gece kalkıp sadece onları değerlendirmek çok fazla bir şey ifade etmese gerek. Çünkü ne Efendimiz ve ashab ne İmam Azam, sadece bir geceye hasredilen ihyayı bir şey saymamışlardır. Kadir Gecesi'nin belli olmamasının hikmeti de bence burada aranmalı.
Seksen Sene Yaşamış Gibi Sevap Kazanılan Gece[3]
Bilindiği gibi bazı mübarek ay, gün ve gecelere ait bir kısım faziletlerden bahsedilmiştir. Meselâ Kur'an'ın ifadesiyle, Kadir Gecesini ihyâ eden bir insan, bin ayı ihyâ etmiş gibi sevap alır. Yine Efendimiz'in (sallallâhu aleyhi ve sellem) ifadesiyle, vatanı korumak gayesiyle bir saat nöbet tutan insan, bir sene ibadet yapmış gibi sevap kazanır; keza bir saat tefekkür eden insan, bir sene ibadet yapmış gibi olur. Demek bu türlü az ve dar bir zaman dilimi içinde, yine hayatî önem taşıyan bir mekânda bir insanın yapacağı bazı hususî, cüz'î, zıllî şeyler, cüz'iyetten çıkıp külliyet kesbediyor, zılliyetten çıkıp asliyete inkılâp ediyor ve Cenâb-ı Hakk'ın katında aslı eda edilmiş gibi kabul ediliyor.
İmam Rabbanî Hazretlerinin Ramazan'la ilgili değerlendirmesine gelince; en başta meselenin teşvik yanı söz konusudur. Yani bir insan, Ramazan-ı şerifi, gecelerini kıyamla, gündüzlerini de oruçla geçirirse, Kadir Gecesi'nde vaad edilen ilâhî lütuflar onun için bahis mevzuu olabilir. Dolayısıyla bütün bir seneyi câmî bir mü'min olarak geçirmiş olur ve böyle bir insanın sakatatı da olmaz. Bu da, o insan için bir salih (doğurgan) dairenin teşekkül etmesi demektir ki, böyle bir durumda her hayır, başka bir hayrı doğurur ve derken o insan için bir hayırlar dairesi teşekkül eder.
Evet, bir insan gecesiyle gündüzüyle bir Ramazan-ı şerifi ihyâ etmekle, bütün sene hayırlara açık olabilir ve hep hayır yollarında dolaşabilir. Tabiî böyle potansiyel bir lütf-i ilâhî herkes için söz konusudur. Ramazan-ı şerifi tastamam ihyâ eden bir insan için Efendimiz (sallallâhu aleyhi ve sellem): "İnanarak ve aynı zamanda sevabını da Allah'tan bekleyerek tutarsa, işlediği bütün günahları Allah (celle celâluhu) affeder." buyurur. Demek bu türlü mübarek ibadetlerde insanın niyeti, hulûsu, yakîn mülâhazası çok önemli ki, bunların derinliğine göre Allah (celle celâluhu) bazen bire on, bazen yüz ve bazen de milyon veriyor. Tabiî böyle bir sevap katlaması, o insanın ömrünün senelerini aşar.
Bunu küçük bir misalle anlatmak gerekirse, diyelim ki Ramazan-ı şerifte Kadir Gecesi'ni yakaladınız. Bu, bin ay hesabına göre seksen sene yapar. Buna göre, o insan sanki seksen sene yaşamış gibi sevap kazanır; başka bir ifadeyle, bin ay namaz kılmış, bin ay oruç tutmuş gibi olur. Bu ise, bir insanın ömrünü aşkın bir şeydir; zira ümmet-i Muhammed'in en uzun yaşayanları bile seksen yaşını biraz aşkın yaşamışlardır/yaşıyorlar. Yine bu öyle bin ay ve öyle seksen sene ki, içinde riya yok, süm'a yok.. meselâ siz namaz kılar, rükua gidersiniz ama içinizden, "Çevredeki insanlar da gördü ki iyi bir rüku çıkardım." diye geçirseniz; yine secdeye gider, Cenâb-ı Hakk'ın Efendimiz'in secdesini tarif ederken "Secde edenler arasında kıvrım kıvrım halini Allah görüyor.." (Şuarâ sûresi, 26/19) ifadesinde olduğu gibi, kıvrım kıvrım bir secde eda edersiniz ama aklınızın köşesinden, "Nasıl secde edilirmiş insanlar bir görsün." diye geçirseniz, sizin bu düşünceniz o secdeyi de, rükuu da ve onların önündeki şeyleri de alır götürür. Sadece yatıp kalkmanız ve bir de yorgunluğunuz yanınıza kâr kalır. Ama Kadir Gecesi'nde kazandığınız şey, öyle bir netice verir ki, gecenin bir ânında ve kimsenin olmadığı bir ortamda yaptığınız ibadet ü taati riya, süm'a fırtınaları alıp götürmez. Yine onun içinde başka günahlar da yoktur; meselâ harama bakmamış, yalan söylememiş, din-i mübin-i İslâm'ın esaslarına aykırı hareket etmemişsinizdir.
Bir ehl-i tahkikten bu geceyle ilgili şöyle bir değerlendirme duymuştum; bu zat derdi ki, meselâ birinin malını yemişsiniz, birine sövmüşsünüz ya da birinin gıybetini etmiş, çekiştirmişsiniz. Bütün bunların karşılığını ötede sizin sevabınızdan alır, ona verirler. Ancak bu verilecek şeyler, sizin yaptığınız şeylerden verilir; fazlî olan, yani Allah'ın (celle celâluhu) size fazlından verdiği şeylerden verilmez. O hâlde, eğer Cenâb-ı Hak bir gecede size seksen senelik bir ecir vermişse, seksen bin adama borcunuz da olsa, eğer sizin sadece o geceniz varsa, o geceniz alınıp onlara taksim edilir ama Allah'ın fazlî surette size verdiği şey, seksen seneye muâdil olarak bitevî size kalır...
İşte Ramazan ayı, böylesine hayırlara, hasenata açık ve aynı zamanda önemli hayırlar doğuran bir aydır. Ancak hususiyle Kur'ân hizmetkârlarının Ramazan'ı da, başka zamanları da ayrı bir önem arz etmektedir. Çünkü günümüzde hiç kimsenin yapamayacağı her mevsime ait işleri, Allah (celle celâluhu) bu hizmet insanlarına yaptırıyor. Böylece onlar sadece Ramazan ayını değil, âdeta bütün ömürlerini mücahede ruhu ile bir dantelâ gibi örüyorlar. İşte bu durum, İmam Rabbanî Hazretleri'nin dediği, münhasıran bir Ramazan'ı ihyâ etmeyi, onu değerlendirmeyi ve Ramazan'ın değerlendirilmesiyle çok engin, çok geniş hayırlara açılma işini çok çok aşar. Çünkü bu insanlar, göz doldurucu ve çok çalımlı işler yapıyor ve belki şu anda gerçek değeriyle değerlendiremeyeceğimiz şekilde bir tarih yazıyorlar. Bu açıdan da eğer bir Ramazan ayı ihlâslı bir insana seksen senelik ömür kazandırıyorsa, her hâlde onlarınkini hesap etmek mümkün olmayacaktır.
Meleklerin Kutladığı Gece[4]
Kadir Gecesi, semavî tâkların kurulduğu, sultanların gelip geçtiği ve meleklerin kutladığı gecedir. Bu gecede melekler ceste ceste inerler. Kadir sûresinde bu iniş anlatılırken, zorluk ifade eden bir fiil sigası (kip) kullanılır: "Tenezzelü" yani o kadar çok melek, o kadar ciddi bir arzu ile iner ki, hep birlikte bir turnikeden geçiyorlarmış gibi bir sıkışıklık ve zorluk yaşanır. Ve bu iniş şafak atıncaya kadar devam eder.
Ayrıca Kadir; değer, kıymet
ACI KATIGIMIZ OLSUN
31/7/2008 ·
katığımız olsun...
Gece çok gece...
Harf harf,hece hece acıyı bir kez daha ezberliyoruz.Bir kez daha şahidlik ediyoruz ateş düşen sinelere.Amma ki ateş en çok düştüğü yeri yakıyor.Birileri yine aldırmıyor,rack konserinde deli gibi kafalar sallanıyor.Ah diyorum içimden siz bir zikir sofrasında olsaydınız yığınlar ne çok tiksinirdi sizden.Bazıları böceğe bakar gibi bakardı,kapkara azalar,kapkara görürdü sizleri.
Birileri kıs kıs gülerdi katlettikleri insanların,kadınların ve çocukların ardından.Sonra kararmış vijdanlarına bir kez daha hatırlatırlardı haklılık mazeretlerini.
Üzerinden 2 yıl geçti göçük altında kalan 17 gencin ardından bir bakan çıkıp normal bir patlama,suç unsuru yok demişti.Halbuki acılar çok yeniydi doğru düzgün araştırma bile yapılmamıştı.Yüreği yananlara normal dedi.O normal kelimesi öyle canımı yaktı ki.Sizin ölümünüz normal!
Güngören'de yavrusunu kaybeden anaya yetkili öldü diyor.Öyle umarsız,öyle soğuk,öyle kaskatı,öldü!Her yer feryat figan.Bir masumun ardından arş sallanıyor,melekler ağlıyor.Ama yüreği kararmışlar kaskatı kesilmiş acıyı anlamıyor.
Babaannem otuzlu yaşlarında eşini kaybedip dört çocuğuyla dul kaldığında "güneşin alnında yapayalnız kalıverdim" diye tarif etmişti acısını.Yapayalnız kalıvermek,dünya başına yıkılmak,bizim için bir benzetmeden ibaret olsada cümleye anlamını acı katıyor.
Halamsa otuzlu yaşlarında eşini kaybedince "ciğerim yanıyor,ciğerim yanıyor" diye ağladı.
Ne çok acı var değil mi?
Filistin'de şehid çıkmadık tek bir ev yok.Her eve ateş düşmüş.Irak'ta bizimde ellerimizle bir milyon insan katledilmiş.Ellerimizden kan damlıyor.
Hala Afrika'da açlıktan kardeşlerimiz ölüyor.Bizse sadece diyetteyken sofradan tıka basa doymadan kalkıyoruz.
Ne çok acı vardeğilmi?Ne çok...
Ne çok acılara şahidlik etmiş bu coğrafya.Ne zaman bir çınar ağacı görsem.Onun konuştuğunu hayal ederim.Konuşsa ve anlatsa neler gördüğünü.Bu kadar rahat oturabilirmiydik gölgesinde.Bir huzur evi ziyaretinde doksanlı yaşlarını devirmeye yüz tutmuş o nenemi hatırlatır çınar ağacı.
Yüzüme bakıp kulağıma "kızım sana bir tesbih öğreteceğim her sabah gün ağarırken mutlaka çek tamammı?"demişti.Sonrada "Gavur Edincik'e girince anam bizi bir çınar ağacının gövdesine sakladı ve elimize tesbihi verdi -Allah'ım düşman askeri gelmesin,Allah'ım düşmana fırsat verme diye çekin dedi.Biz çektik,çektik.Öğrendikki koca köyü katledilmiş"
Sonra da "kızım sende çek Allah'ım düşman askeri gavur girmesin toprağımıza de çünki her zaman onların gözü bizim üzerimizde"dedi.Asırlık nenem.Tüylerim diken diken gözlerim ağlamaklı "işte senin gibilerin duasıyla hala ayaktayız"diyor kalbim.
Hey uykuda ki! Hala çarşafmı pardesümü diye tartışıp insanları yargılayan,Hala pantolon giyen kadın lanetli gözüyle onu kurtarmaya çalışan,hala kadın evinde nefsiyle cihad etsin dışarda ne işi var diyen sana seslensem duyarmısın?Ya da haklı nedenlerine mi sığınırsın?
Gavur her gün içimizde.İçimize girmiş türk-kürt,laik-dinci,örtülü-açık aramıza kin tohumlarını ekmek için tohum saçıp duruyor.
Bak evinde oturana da,küçücük çocuklarada şarapnel parçası saplandı.Ülkeyi uçuruma sürüklemek isteyenlere karşı Haydi cihada dediğinde Musa "Sen Rabbinle git mücadele et,biz sana dua ederiz"diyen ümmeti gibi tesbihlerimizin,namazlarımızın arkasına mı saklanacağız?
Şimdi isteyen bu cümlemi bile nerelere çeker.Namazımız,orucumuz,tesbihatımız ferdi ibadettir.Ümmet için,millet için,insanlık için başımızı gömdüğümüz çukurdan ne zaman çıkaracağız?
Şimdi birileri içimize Numan diye çomak sokma derdinde.Şimdi kimse bana fasulyenin faydalarını sayar gibi Numan'ın faydalarını saymasın.Yahu bıkmadık mı oyuna gelmekten.
Hülasa;gün kardeş olma günüdür,gün birlik olma günüdür,gün oyuna gelmeme günüdür,gün Allah için hizmet etme,insanlığa faydalı olmak için gayret etme günüdür.Ve bu saydıklarımın hiç biri klavye başında atıp tutmakla olmuyor.
İnsanlık milli görüş medeniyetini bekliyor.Sen bu medeniyetin inşaası için bu gün ne yaptın?İnsanlık adalete doysun,zulüm bitsin diye hangi adımı attın?
Harf harf,hece hece acıyı bir kez daha ezberliyoruz.Bir kez daha şahidlik ediyoruz ateş düşen sinelere.Amma ki ateş en çok düştüğü yeri yakıyor.Birileri yine aldırmıyor,rack konserinde deli gibi kafalar sallanıyor.Ah diyorum içimden siz bir zikir sofrasında olsaydınız yığınlar ne çok tiksinirdi sizden.Bazıları böceğe bakar gibi bakardı,kapkara azalar,kapkara görürdü sizleri.
Birileri kıs kıs gülerdi katlettikleri insanların,kadınların ve çocukların ardından.Sonra kararmış vijdanlarına bir kez daha hatırlatırlardı haklılık mazeretlerini.
Üzerinden 2 yıl geçti göçük altında kalan 17 gencin ardından bir bakan çıkıp normal bir patlama,suç unsuru yok demişti.Halbuki acılar çok yeniydi doğru düzgün araştırma bile yapılmamıştı.Yüreği yananlara normal dedi.O normal kelimesi öyle canımı yaktı ki.Sizin ölümünüz normal!
Güngören'de yavrusunu kaybeden anaya yetkili öldü diyor.Öyle umarsız,öyle soğuk,öyle kaskatı,öldü!Her yer feryat figan.Bir masumun ardından arş sallanıyor,melekler ağlıyor.Ama yüreği kararmışlar kaskatı kesilmiş acıyı anlamıyor.
Babaannem otuzlu yaşlarında eşini kaybedip dört çocuğuyla dul kaldığında "güneşin alnında yapayalnız kalıverdim" diye tarif etmişti acısını.Yapayalnız kalıvermek,dünya başına yıkılmak,bizim için bir benzetmeden ibaret olsada cümleye anlamını acı katıyor.
Halamsa otuzlu yaşlarında eşini kaybedince "ciğerim yanıyor,ciğerim yanıyor" diye ağladı.
Ne çok acı var değil mi?
Filistin'de şehid çıkmadık tek bir ev yok.Her eve ateş düşmüş.Irak'ta bizimde ellerimizle bir milyon insan katledilmiş.Ellerimizden kan damlıyor.
Hala Afrika'da açlıktan kardeşlerimiz ölüyor.Bizse sadece diyetteyken sofradan tıka basa doymadan kalkıyoruz.
Ne çok acı vardeğilmi?Ne çok...
Ne çok acılara şahidlik etmiş bu coğrafya.Ne zaman bir çınar ağacı görsem.Onun konuştuğunu hayal ederim.Konuşsa ve anlatsa neler gördüğünü.Bu kadar rahat oturabilirmiydik gölgesinde.Bir huzur evi ziyaretinde doksanlı yaşlarını devirmeye yüz tutmuş o nenemi hatırlatır çınar ağacı.
Yüzüme bakıp kulağıma "kızım sana bir tesbih öğreteceğim her sabah gün ağarırken mutlaka çek tamammı?"demişti.Sonrada "Gavur Edincik'e girince anam bizi bir çınar ağacının gövdesine sakladı ve elimize tesbihi verdi -Allah'ım düşman askeri gelmesin,Allah'ım düşmana fırsat verme diye çekin dedi.Biz çektik,çektik.Öğrendikki koca köyü katledilmiş"
Sonra da "kızım sende çek Allah'ım düşman askeri gavur girmesin toprağımıza de çünki her zaman onların gözü bizim üzerimizde"dedi.Asırlık nenem.Tüylerim diken diken gözlerim ağlamaklı "işte senin gibilerin duasıyla hala ayaktayız"diyor kalbim.
Hey uykuda ki! Hala çarşafmı pardesümü diye tartışıp insanları yargılayan,Hala pantolon giyen kadın lanetli gözüyle onu kurtarmaya çalışan,hala kadın evinde nefsiyle cihad etsin dışarda ne işi var diyen sana seslensem duyarmısın?Ya da haklı nedenlerine mi sığınırsın?
Gavur her gün içimizde.İçimize girmiş türk-kürt,laik-dinci,örtülü-açık aramıza kin tohumlarını ekmek için tohum saçıp duruyor.
Bak evinde oturana da,küçücük çocuklarada şarapnel parçası saplandı.Ülkeyi uçuruma sürüklemek isteyenlere karşı Haydi cihada dediğinde Musa "Sen Rabbinle git mücadele et,biz sana dua ederiz"diyen ümmeti gibi tesbihlerimizin,namazlarımızın arkasına mı saklanacağız?
Şimdi isteyen bu cümlemi bile nerelere çeker.Namazımız,orucumuz,tesbihatımız ferdi ibadettir.Ümmet için,millet için,insanlık için başımızı gömdüğümüz çukurdan ne zaman çıkaracağız?
Şimdi birileri içimize Numan diye çomak sokma derdinde.Şimdi kimse bana fasulyenin faydalarını sayar gibi Numan'ın faydalarını saymasın.Yahu bıkmadık mı oyuna gelmekten.
Hülasa;gün kardeş olma günüdür,gün birlik olma günüdür,gün oyuna gelmeme günüdür,gün Allah için hizmet etme,insanlığa faydalı olmak için gayret etme günüdür.Ve bu saydıklarımın hiç biri klavye başında atıp tutmakla olmuyor.
İnsanlık milli görüş medeniyetini bekliyor.Sen bu medeniyetin inşaası için bu gün ne yaptın?İnsanlık adalete doysun,zulüm bitsin diye hangi adımı attın?
ALLAH İÇİN YAŞAMAK
22/7/2008 ·
MÜSLÜMANIN HAYATININ AMACI: ALLAH RIZASI
Müslümanlarla diğer insanlar arasındaki fark nedir? Bu soruya Müslüman olmayanlardan farklı cevaplar gelebilir. Onlar, Müslümanlarla aralarında kültürel ve ahlaki bazı ayrılıklar olduğunu söyleyebilirler. Müslümanların "dünya görüşü"nün farklı olduğunu, onların bazı "değer"lere inandıklarını, kendilerinin ise bu "değer"leri kabul etmediklerini öne sürebilirler. Müslümanların kendilerinden fikri yönde farklılıklar taşıdıklarını belirtebilirler. Ama aslında bu söyledikleri, yalnızca temel bir farklılığın sonuçları olarak ortaya çıkmıştır ve yalnızca gözle görülür bazı farklılıklardır. Onlar, Müslümanların gerçekte kendilerinden ne yönde farklı olduklarını çoğunlukla anlayamazlar. (Zaten bu farkı anlamamış oldukları için Müslüman değillerdir.) Müslüman, Allah'ın, dinine bağlananlara verdiği bir isimdir. Kuran'da tarif edilen Müslümanları diğer insanlardan ayıran temel fark, bu insanların Allah'ın sonsuz kudretinin farkında olmalarıdır. Allah'ın sonsuz kudretinin farkında olmak ise, yalnızca, bir Yaratıcı'nın var olduğunu tasdik etmek demek değildir. Allah Kuran'da bu gerçeğe şöyle dikkat çekmektedir:
Ayette soru sorulan kişi, Allah'ın varlığını tasdik eden ve O'nun sıfatlarını kabul eden, ama tüm bunlara rağmen, "Allah'tan korkup-sakınma" özelliğinden yoksun olan ve Allah'tan yüz çevirmiş biridir. (Zaten şeytan da Allah'ın varlığını tasdik etmiyor değildir.) Allah'ın büyüklüğünü kavramak bunu sözle tasdik etmekten ibaret değildir. Müslümanlar Allah'ın varlığının ve büyüklüğünün farkına varan, O'ndan "korkup-sakınan" ve hayatlarını farkına vardıkları bu büyük gerçeğe göre düzenleyen insanlardır. Diğerleri ise, ya Allah'ı inkar edenler, ya da Allah'ın varlığını üstteki ayette tarif edilen kişininkine benzer bir tarzda tasdik etmesine rağmen Allah'tan "korkup-sakınmayanlar"dır. Bu özellikteki insanların yaşamları, kendilerini yaratmış olan Allah'ın farkında olmadan geçirilen yaşamlardır. Bunlar hayatlarının, kim tarafından, nasıl ve neden başlatıldığını göz ardı ederler. Kendi zihinlerinde, Allah'a ve O'nun dinine yer olmayan yeni bir hayat kurmaya çalışırlar. Kuran'da ise, böyle bir yaşamın boş ve çürük bir temele dayandığını, yıkımla bitmeye mahkum olduğunu Rabbimiz şu hikmetli benzetmeyle anlatır:
Allah'ın ayette de haber verdiği gibi, Kuran'da tarif edilen şekilde bir imana sahip olmayanların yaşamları, "yıkılacak yar"ların kenarlarına kuruludur. Onların hayattaki tek amaçları "bu dünya"da mutluluğu ve rahatlığı elde etmektir. Bu insanların kimi, kendine "zengin olmak" gibi bir hedef belirler. Bu hedefine ulaşmak için elinden geleni yapacak, tüm fiziki ve beyinsel gücünü zengin olmak için kullanacaktır. Kimisi de hayattaki amacını "itibar sahibi ve ünlü bir insan olmak" olarak saptar. Bunu elde etmek için de elinden gelen herşeyi yapar. Her türlü zorluğa katlanır, çeşitli fedakarlıklarda bulunur. Ama bunların hepsi, ölümle birlikte yok olacak olan, yalnızca dünya hayatına hedeflerdir. Hatta birçoğu henüz hayattayken de kaybedilebilir. Oysa mümin, Allah'ın varlığının ve gücünün farkındadır. Allah'ın onu niçin yarattığını ve ondan neler istediğini bilir. Bu nedenle de dünyadaki asıl amacı Allah'ın razı olduğu bir kul olmak için çalışmaktır. Kendisini amacına ulaştıracak her yolu dener, bunun için ciddi bir çaba gösterir. Bu sayede -diğer insanlar için kesin bir yıkımdan başka bir şey olamayan- ölümün de sırrını çözer: Ölüm bir yokoluş değil, asıl hayata geçiş aşamasıdır. Müslüman olmayanlar, hayatlarının tesadüfen ve "kendi kendine" oluştuğunu sandıkları gibi, hayatlarını bitiren ölümün de "kendi kendine" oluşan bir "kaza" olduğunu düşünürler. Oysa hayatı yaratan da ölümü yaratan da Allah'tır. Bir tesadüf ya da kaza olmayan ölüm, Allah'ın özel olarak yarattığı, zamanı ve yeri belirlenmiş bir olaydır. İşte mümin de, Allah'ın herşeye hakim olduğunu bilen ve ölümün bir son değil, asıl hayata (ahiret) geçiş aşaması olduğunu kavrayan insandır. Bu gerçeklerin farkındayken de, elbette diğerleri gibi hayatını "yıkılacak bir yarın kenarına" kurmaz. Hayatın, ölümün ve ölüm-sonrası gerçek hayatın asıl sahibinin kim olduğunu ve kendisini kimin yarattığını bildiği için, Allah'a yönelir. Paranın, makam ve mevkinin, fiziki güzelliğin Allah'ın yarattığı ve yaratılmakta olan bu sistem içinde asıl kurtuluş yolu olmadığını görür. Bunlar ancak, Allah'ın koyduğu kurallar sayesinde kısa bir süre işleyecek olan "sebep"lerdir. Allah'ın yaratmış olduğu sistemin anahtarı ise Allah'ın rızasıdır. Çünkü Allah sadece rızasına uyanları doğru yola iletecektir:
Müslüman, Allah'ın rızasını aradığı için Müslümandır. İşte Müslümanı, diğerlerinden ayıran en önemli fark buradadır. Müslümanlar, dini Allah'ın rızasını kazanmak için izlenecek bir yol olarak görürken, birçokları için din, birtakım inançları içeren kurallar bütünüdür ve hayatlarında önemli bir yeri yoktur. Zaten gerçek Müslümanlarla, Müslüman taklidi yapan ikiyüzlüler (münafıklar) arasındaki ayrım da burada ortaya çıkar. Müslümanlar, dini Allah'ın rızasını kazanmak için izlenecek bir yol olarak kabul ederken, münafıklar bunu kendi çıkar ve isteklerini tatmin etmeye yarayacak bir araç olarak görürler. Müslümanlar namazı "huşu" (Allah'a karşı saygı dolu bir korku) içinde kılarken (Müminun Suresi, 1-2), münafıkların bunu insanlara "gösteriş" olsun diye (Maun Suresi, 6) yapmaları da bundandır. Aynı şekilde münafıklar, Allah yolunda yapılan harcamayı (infak) da gerçekte Allah rızası için değil, yine insanlara gösteriş olsun diye yaparlar:
Allah Rızası İçin Ciddi Bir Çaba İnsanlar kendilerine tek hedef olarak belirledikleri dünya nimetlerini elde etmek için çok büyük bir çaba gösterirler. Zengin olmak, statü kazanmak ya da başka menfaatler için ellerinden gelen herşeyi yaparlar. Çok kısa süre içinde tümüyle ellerinden gidecek olan "az bir değer" (Tevbe Suresi, 9) uğruna büyük bir yarış içine girerler. Onlarınkinden çok daha büyük bir karşılığa, Allah'ın rızasına ve cennetine talip olan mümin de bu hedefleri için ciddi bir çaba gösterir. Allah, Kuran'da, müminin bu özelliğini şöyle tarif eder:
Mümin Allah rızası ve ahiret için "ciddi bir çaba gösterek" çalışır. Malını ve canını Allah için "satmıştır"
Allah'a "malını ve canını satmış" olan bir insan, Allah rızası için karşılaşacağı hiçbir zorluktan etkilenmeyecektir. Allah rızası dışında hiçbir şeye yönelmeyecektir. Bedeni ve sahip olduğu mallar "onun" değildir ki, bunlar konusunda kendi nefsinin bencil tutkularına uysun. Bedeninin ve sahip olduğu herşeyin sahibi Allah'tır, tüm bunları O'nun istediği şekilde kullanacaktır. Bunların yanı sıra göstereceği çabanın gerçekten ciddi olup olmadığı da denenecektir. Allah yolunda hiçbir şeyden çekinmemelidir. Çünkü münafıklar da, eğer kendileri için "yakın bir yarar" görürlerse, görünüşte Allah rızasına uygun bir işe -Allah'ın rızasını değil de, bu "yakın yarar"ı elde edebilmek için- girişebilirler:
Dolayısıyla mümin olmanın ölçüsü, Allah rızasına karşı içli bir istek duymak ve gerektiğinde bu yolda fedakarlık göstermekten kaçınmamaktır. Müminler, "katıksızca (ahiretteki asıl) yurdu düşünüp anan ihlas sahipleri"dirler. (Sad Suresi, 46) Mümin, Allah'ın rızasının yanında başka çıkarlar gözetmez. Allah'tan, rızasını, rahmetini ve cennetini umar, çünkü "Erkek olsun, kadın olsun inanmış olarak kim salih bir amelde bulunursa, onlar cennete girecek ve onlar, bir 'çekirdeğin sırtındaki tomurcuk kadar' bile haksızlığa uğramayacaklardır." (Nisa Suresi, 124) Görüldüğü gibi Allah'ın Kuran'da tarif ettiği mümin modeli son derece açık ve nettir. Allah'a ve ahirete "kesin bir bilgiyle" (Lokman Suresi, 4) iman edip, sonra da Allah yolunda "ciddi bir çaba" gösterenlerin yurdudur cennet. Allah'a ancak "bir ucundan ibadet" edip, Allah'ın rızasının yanında kendi basit dünyevi çıkarlarını korumaya çalışanların durumunu ise, Rabbimiz Kuran'da şöyle açıklamaktadır:
Mümin kendi çıkarlarını gözetmeden sadece Allah rızasını arayarak Allah'ın Kuran-ı Kerim'de bildirdiği, Peygamber Efendimiz (sav)'in hükmettiği sınırları özenle korur, bu konuda sabırlı ve itidalli davranır. Allah'ın sınırlarını korumak konusunda hiçbir şey onu gevşekliğe sürüklemez. Her anında Allah'ın kendisinden razı olacağı şekilde davranmak için titizlik gösterir. İman sahibi bir insan ibadetlerini de büyük bir titizlikle yerine getirir, Allah'ın farz kıldığı 5 vakit namaz, abdest ve oruç gibi ibadetlerini yaşamı boyunca şevkle sürdürür. Allah'ın tüm Müslümanlara bildirdiği emirlerinin yanı sıra özel olarak Müslüman kadınlara bildirdiği emir ve yasakları da bulunmaktadır. Bunlardan biri de, başörtüsüdür. Kuran'a göre Müslüman kadın, başörtüsü takmak ve Kuran ayetlerinde bildirilen şekilde tesettürüne dikkat etmekle yükümlüdür. Mümin kadınların bu yükümlülüğü Kuran'da şu şekilde haber verilmiştir: Mümin kadınlara da söyle: "Gözlerini (harama çevirmekten) kaçındırsınlar ve ırzlarını korusunlar; süslerini açığa vurmasınlar, ancak kendiliğinden görüneni hariç. Başörtülerini, yakalarının üstünü (kapatacak şekilde) koysunlar..." (Nur Suresi, 31) Peygamber Efendimiz (sav)'in hadis-i şeriflerinde de, kadının nasıl giyinmesi ve nasıl iffetli olması gerektiği açıkça tarif edilmiştir. Her asırda o devrin İslam alimleri başörtüsünün önemine dikkat çekmişler ve bu konunun önemi üzerine fikir birliği etmişlerdir. Bediüzzaman Said Nursi de Emirdağ Lahikası isimli eserinde: "Bin üç yüz elli senede ve her asırda üç yüz elli milyon Müslümanların kudsî bir düstur-u hayat-ı içtimaîsi (sosyal hayatın mukaddes bir prensibi) ve üç yüz elli bin tefsirin mânâlarının ittifaklarına iktidaen (uyarak) ve bin üç yüz elli senede geçmiş ecdatlarımızın itikadlarına ittibaen (atalarımızın inançlarına tabi olarak) tesettür hakkındaki..." (Emirdağ Lahikası, 361) diyerek bu gerçeğe dikkat çekmiştir. Bu ifadelerden de anlaşıldığı üzere başörtüsü konusu her dönemde İslam alimlerinin, üzerinde ittifak ettikleri, Kuran ayetleriyle de hükmü sabit olan bir konudur. Mümin kadınlar Yüce Allah'ın tesettür konusundaki emrine titizlik göstererek hem dünyada saygın, onurlu, huzurlu ve mutlu bir yaşam sürerler hem de ahirette Allah'tan güzel bir karşılık umarlar. Müminin asıl hedefi ahirettir. Allah mümine ahirette sonsuz güzel bir yaşam vaat etmektedir. Rabbimiz mümin kullarına dünyada da güzel bir hayat vereceğini vaat etmiştir; ama bu onun dünyada hiç zorluk ve sıkıntıyla karşılaşmayacağı anlamına gelmez. Karşılaşacağı zorluk ve sıkıntılar ise, onun denenmesi ve olgunlaşması içindir. Müminin karşılaşacağı zorluklar, aslında dışarıdan zor gibi görünen, fakat tam bir teslimiyetle içine girildiğinde, Allah'ın her kolaylaştırdığı olaylardır. Örneğin, Hz. İbrahim imanından dolayı ateşe atılmak istendiğinde Müslümanca karşılık vermiş, inancından ve Allah'ın emirlerinden hiçbir taviz vermeyerek ateşe atılmayı göze almıştır. Ateşe atılmak, dışarıdan bakan biri için bir insanın dünyada başına gelebilecek en büyük fiziksel işkencedir. Fakat Allah'ın bu denemesini en güzel, en teslimiyetli bir biçimde karşılayan Hz. İbrahim, dışarıdan zorlu görünen bu olaydan Allah'ın yardımıyla hiçbir zarar görmeden kurtulmuştur. Nitekim Allah Kendi rızası için sahip oldukları herşeyi ortaya koyanların hiçbir zarar görmeden, maddi ve manevi kazançlarla geri döndüklerini ayetlerinde şöyle haber verir:
Sonuçta Allah'ın rızasını arayan ve gözeten bir mümin için hiçbir sıkıntı, zorluk ve üzüntü yoktur. Yalnızca, Allah'ın dünyada bir imtihan olarak yarattığı ve müminin tevekkül, sabır ve teslimiyetini denediği olaylar vardır. Bunlar, dışarıdan bakıldığında sıkıntı ve zorluk gibi görünen, içine girildiğinde ise Allah'ın kesin bir rahmetiyle karşılaşılan olaylardır. Allah Kuran'da, mümin kullarına kaldırabileceklerinden fazla yük yüklemeyeceğini de bildirmiştir: .Allah Kendisi'ne gereği gibi kulluk eden müminler için her iki hayatta da güzellik olduğunu şöyle bildirmiştir:
Allah rızasını gözetmede zaaf gösteren, Allah'a tam bir teslimiyet göstermeyen, nefsini daha ön planda tutan kimselerin başına ise, bu tür hatalı davranışlarından ötürü, Allah'ın bir uyarısı olarak azap, zorluk ve sıkıntı gelir. Müminler hata yaptıklarında, Allah'tan bir nevi "şefkat tokadı" şeklinde kendilerine gelen bu uyarılardan ders alıp, tevbe eder ve davranışlarını düzeltirler. İnkarcılar ise, dünyada yaşadıkları süre boyunca Allah'ın kendilerini uğrattığı zorluk ve sıkıntılardan, belalardan ibret almaz ve ahiretteki büyük sonsuz azabı hak edecek bir duruma gelirler. Nefsini Tanımak Allah'ın Kuran'da, insan hakkında verdiği önemli bilgilerden biri de onun "nefis sahibi" olduğudur. Arapçada "insanın kendisi" anlamına gelen nefs, benlik kelimesiyle de tanımlanabilir. Rabbimiz Kuran'da, insan nefsinin iki tarafı olduğunu bildirmiştir. Buna göre insanın içinde kötülüğü emreden bir taraf ve o kötülükten sakınmayı emreden diğer bir taraf bulunmaktadır. Bu konu ile ilgili ayetler şöyledir:
Ayetlerden de anlaşıldığı gibi kötülük her insanın nefsinde vardır. Ancak bunu temizleyip arındıran kurtulacaktır. Müminler nefislerindeki kötülüklere teslim olmaz, Allah'ın ilham ettiği şekilde ondan sakınırlar. Hz. Yusuf'un söylediği bir sözü haber veren, "...Ben nefsimi temize çıkaramam. Çünkü gerçekten nefis, Rabbimin kendisini esirgediği dışında var gücüyle kötülüğü emredendir..." (Yusuf Suresi, 53) ayeti, müminlerin nasıl düşünmesi gerektiğini göstermektedir. Nefs "var gücüyle kötülüğü emreden" olduğuna göre, mümin sürekli olarak nefsine karşı uyanık olmak durumundadır. Nefs sürekli olarak ona Allah'ın rızasının dışında alternatifler sunar ve bu alternatifleri süslü gösterir. Fakat mümin, Allah korkusu sayesinde, nefsin bu "şaşırtıp-saptırıcı" özelliğine kanmaz. Daima Allah'ın rızasına uygun bir yaşam geçirmek için doğrulara yönelir. Şirkten Kaçınmak Şirk, kısa tarifiyle Allah'ın yanında O'ndan başka bazı varlıkları da ilah kabul etmektir. Bu tarifin üzerine, kimi insanlar, aslında şirk içinde olmalarına rağmen "biz Allah'tan başka ilah tanımıyoruz ki" diyebilir. Bu, onların "şirk"in ne olduğunu anlamamış olmalarından kaynaklanmaktadır. Zaten, Allah'ın Kuran'da bildirdiğine göre, Allah'a ortak koşup şirk içinde olanların bir bölümü, bu durumlarını kabul etmemektedirler. Allah bu kişilerin durumunu haber vermektedir:
Bu nedenle kimse bu konuda kendinden emin olmamalı, şirk içinde olmaktan Allah'a sığınmalıdır. Çünkü şirk, çok büyük bir günahtır. Allah diğer günah ve hataları affedebileceğini ama şirki asla affetmeyeceğini Kuran'da şöyle bildirmiştir:
Bu kadar büyük bir "günah ve iftira" olan şirk, insanın, Allah'a ait olan özellikleri kendi zihninde başka varlıklara vermesiyle başlar. Oysa varlıklarda yer alan özellikler (güç, güzellik, zeka vb.) onlara "ait" değildir; Allah bunları onlara, geçici ve belirli bir süre için vermiştir. Bu özellikleri, bu varlıklara "ait" saymak, onları da Allah gibi varlığı kendinden olan bir ilah saymak demektir. Bu ise, söz konusu varlıkları Allah'ın ortakları sanıp, Allah'a ortak koşmak olarak tanımlanır. Allah, Zatı'nın bir ve tek olma vasfını Kuran'da şöyle anlatır:
Yukarıdaki ayetlerde görüldüğü gibi, Allah hiçbir şeye muhtaç değildir, ama herşey O'na muhtaçtır. Ve hiçbir şey O'nun dengi değildir. Bu gerçek reddedilip, bazı varlıkların Allah'a muhtaç olmadığı düşünüldüğü anda ise "şirk" başlar. O zaman, herşeyin Allah'ın kontrolünde olduğu unutulur, O'na muhtaç olmayan bazı varlıkların var olduğu ve bunların O'ndan bağımsız olarak davranabildiği gibi gerçek dışı bir inanç doğar. Böyle varlıkların olduğu zannedilince, Allah'tan başka bir de onlardan yardım istenmeye, onların rızası aranmaya, onların kuralları kabul edilmeye başlanır. Oysaki, Allah'a şirk koşmayan müminler, tüm gücün O'nun elinde olduğunu bildiklerinden yalnızca O'na yönelirler. Allah müminlerin söylediklerini Kuran'da şöyle haber vermiştir:
Şirk koşanlar ise aslında kendilerine yardıma güç yetiremeyecek varlıklara yönelmektedirler. Çünkü ilah olarak kabul ettikleri de kendileri gibi aciz kullardır. Ayetlerde Rabbimiz şöyle buyurmaktadır:
Dolayısıyla şirk hem büyük bir iftira, hem büyük bir aldanma, hem de büyük bir akılsızlıktır. Ayetlerde şirk koşanların ne kadar büyük bir akılsızlık içinde olduklarını, tüm kainatın sahibi olan Rabbimiz şöyle tarif eder:
Şirk, değişik şekillerde ortaya çıkar. Allah'tan başka varlıklar ilah olarak kabul edildiği için, onların rızası aranmaya başlanır. Onlardan medet umulur ve onların hükümleri kabul edilir. Böylece insan, kendisini kendi eliyle milyonlarca hayali ilahın boyunduruğuna sokmuş olur. Aynı kendisi gibi aciz varlıklardan medet umar. Oysa şirk koşan insan, büyük bir çıkmaz ve "zulüm" içindedir. Allah bu gerçeği bir Kuran ayetinde şöyle haber vermiştir:
Ama şunu da belirtmek gerekir ki bu insan, kendi kendine zulmetmektedir. Çünkü ayette bildirildiği gibi, "Şüphesiz Allah, insanlara hiçbir şeyle zulmetmez. Ancak insanlar, kendi nefislerine zulmediyorlar." (Yunus Suresi, 44) |
| |
   |
14/6/2008 ·
Rabb olarak Sen'den, din olarak İslâm'dan, Resûl ve Nebî olarak Efendimiz (sav)'den razı olduk, Allahım. Senin de bizden razı olman için yaşıyoruz. Seher vakitlerinde ninem gibi sessiz hıçkırıklarla yalvarıp yakarmayı ne kadar çok isterdim... Ey düşkün ihtiyarlara merhamet eden, üzüntüsünden kendinden geçenlerin inlemelerini işiten, suskunların içlerinden geçenleri bilen, kendisini tanıyanların kalplerinden uzaklaşmayan Allahım. Küçükken beni umulmadık yerden besledin, terbiye edip kendine yaklaştırdın, işlediğim suçlar sebebiyle hemen azarlamadın, ayıplarımın üstündeki perdeyi yırtmadın... Allahım, günahlar dilimi tuttu. Emrine karşı itaatsizliğim, utancımdan ne diyeceğimi bilemez hale getirdi. Şiddetli gaflet sesimi kıstı. Rahmet kapını çalıyorum. Başka kapı bilmediğim için rahmet kapını ısrarla çalıyorum. Bir çocuğun anne babasının şefkatlerine dokunduracak kadar sızlanıp durması gibi, ısrarla çalıyorum. Ey ısrarla istekte bulunanların ısrarı, kendisini usandırmayan. Ey kendisini arayanlara kapısı açık olan. Ey gizli sır ve kaygıları bilen. Ey desteği olmayanların desteği, dayanağı olmayanların dayanağı, övünecek birşeyi olmayanların övüncü, imdada koşacak kimsesi olmayanların kimsesi, yardımcısı olmayanların yardımcısı olan Allahım. Yardım et, zira mağlup oldum. Nefsime mağlup oldum, yardım et Allahım. Sokaklara mağlup oldum, yardım et Allahım. Kibire, makama, şöhrete mağlup oldum, yardım et Allahım. Beni nefsimle bir an olsun baş başa bırakma, yoksa beni zaaf, perişanlık, günah ve hatalar içerisinde bırakmış olursun. Senin rahmetinden başka vesikam yok. Cevşenin İkliminde
RABBİM
31/5/2008 ·
Rabbim! Ey rabbim!
Kulların nereye koşuyor?
Karanlığa sevdalı çoğu,güneşi görmüyor
Kör kuyulara düşmüş ,girdaplarda boğuluyor da farketmiyor
Güneşe dönmüş sırtını, gözlerini kapamış
Gönül fidanları çürümüş, çiçek vermiyor
Merhamet pınarları kurumuş,akmıyor
Acı,zulüm sağnak olmuş, dinmiyor
Nefse köle olmuş her beden
Nefsi sever olmuş
Ben de bu kervanda sürünen şaşkın
Tek sığınağım sen
Dermanım sen, huzurum sen
Huzur kuşlarım uçtu bir bir
Gönlümün feri kaçtı
Derdime derman kayıp
Neşem ağlar hıçkırarak
Hüzün gömleğini giydim
Affet Rabbim!
Aşkınla dağlayamadım kalbimi
Yokluğumu varlığınla var edemedim
Affet! nakşımda suretini gördüğüm
Rahmeti sonsuz rabbim,
Ben kapında toz paresi,biçare kıtmir
Affet!,özümdeki anlam
Affet! azametiyle, acziyetimin çığlık çığlık kaldığı
Affet!, ne olur
Biz biçare, biz günah denizine gark olmuş kullarını affet!...amin..
Ebrar..
__________________
yazı şiir